درسکوتی عمیق وپا برجایک زن از همیشه تنهاتر

خستگی وگرفتگی حالا از سر و روی خانه می بارد

ومن دلگرفته خسته ام از روزهایی چنین بدوبدتر

نیستی وتمام هستی من نیست شد در نبودنت انگار

خنجر ازپشت خورده ام بی توخنجرازتو رفیق همبستر

کنج دنجی ندارد این  برزخ  کنج دنجی برای گرییدن

گریه  ای بی امان ورگباری درخورزخمهای زجرآور

بی تو در مانده از همه دنیا باعذاب نبودنت تنها

من تنهای بی تو در مانده زن تنهای بی تو بی دلبر 

وقتی با تقویم شش ماه اول سال و مرور می کنم و نوبت برگ هفتم تقویم میرسه یه حس و حال دیگهای دارم همه چیز مثل یه قطار از جلوی چشمام رد می شه:

 از 1/7/72که چقدر تو حیاط رویِ نیمکت کهنه زیر درختای چنار مدرسهی تزکیه منتظر مونده بودم تا مامانم بیاددنبالمُ منو از مدرسه تا خونه برگردونه مسیری که هنوز نمی شناختمش                                                       

 از غریبی کردن بچه ها تو یه فضایی دور از خونه                              

 از دکه خوراکیا ی گوشه ی حیاط                                                   

 از مانتو شلوارایِ طوسی یا سرمه ای با مقنعه های سفید                       

 از دختر بچه های کوچولویی که گاهی قدوقامتشون از70-80 سانت نیمکت  کمتر بودُ وقت نشستن پاهاشون آویزون می موند                                

 از زنگای ریاضی و دیکته که بدم میومد                                             

 از زنگ تفریح که بهونه یِ مدرسه رفتنم بود                                        

 از ذوق خریدن دفتر کتابایِ نو  مدادایی که تازه در اومده                         

  از تراشیدن مداد رنگی تو سطل آشغالِ گوشه ی کلاس                            

 از دفتر مشقای کثیف ودفتر دیکته های تمیز                                        

 از درسایی که هیچی ازشون نمونده :دارا انار دارد  تصمیم کبری ...         

 از همه یِ اینا گرفته تا...رسیدن به زبان و عربی و...                          

تاوقتی که رسید به راهِ مدرسه:سر کوچه،تهِ خیابون قرار گذاشتن            

 ذوق به مدرسه نرسیدن،بی بهونه ذوق کردن،دل لرزه گرفتن ،هی تو آینه  هاوشیشه هایِ اطراف سرو وضع وچک کردنو...                             

 همه یِ اینا جلو چشمام قطار میشه میادومیاد

 تا پارسال که آخرایِ شهریور بودُ واسه انتخاب واحد رفته بودم دانشگاه تو راه برگشت یه دختر بچه یِ کنجکاو با یه بابایِ بی حوصله و کلافه تو خیابون جلوی من از زیر درختای قبل تقویم بهار دیده ی ِچنار راه می رفتن که   دخترپرسید:بابا کِی برگ درختا میریزه؟                                      

باباش با بی حوصلگی:پاییز                                                               

دختر:الان کدوم ماهه؟                                                                

بابای بی حوصله:شهریور

دختر: پس چرا برگ درختا رداره می ریزه؟                                    

بابا سکوت کردهبود انگار سوال و نشنید و سوالِ درختای چنار که قبل از همه پاییز و می بینن تو ذهن دختر موند...

بغض با قرصهای خواب آور بغض با عقده های رگباری

شب بی رحم استخوان سوزیست   سوز می بارد از در ودیوار

ومن این جا هنوز می  سوزم    از تب وتاب من خبر داری؟

پارک ها کوچه ها خیابانها ...همه چیز امشب از تو می گوید

یاد آن روزها بخیر! اما تو هم آیا به یاد می آری؟

اشک در چشم من دوباره نشست چشم در چشم من دوباره نشست

خاطرات تو جان گرفتند از جان به لب کردن دلم آری...

هی کلنجار می روم باخود میروم یانمی روم تا خواب

می رسم یا نمی رسم امشب به همان خوابهای اجباری؟

باهمین فکرهای بیهوده  ثانیه شد دقیقه وُ پرزد

هر دقیقه گذشت وساعت شد : پنج صبحی کرخت وتکراری

 شب دوباره گذشت وجا ماندم . بغض رامی خورم به دشواری

بغض با قرص های خواب آلود  بغض با قرصهای بیداری

وبلاگ اتاق بی پنجره می خواهد و ای کاش بتواند پنجره ای باشد از دلنوشته هایم به سوی شما.

 امید وارم شروع خوب  دوستیمان باشد.

                                                                                          با احترام

                                                                                          فاطمه زینلی